جز من و خدا کسی نبود

روزگار رو به راه بود

هیچ چیزنه سفید و نه سیاه بود

با وجود این مثل اینکه چیزی اشتباه بود

زیر گنبد کبود...

بازی خدا نیمه کاره مانده بود

واژه ای نبود و هیچ کس

شعری از خدا نخوانده بود

تا که او مرا برای بازی خودش

انتخاب کرد

توی گوش من یواش گفت:

«تو دعای کوچک منی»

بعد هم مرا مستجاب کرد

پرده ها کنار رفت

خود به خود با شروع بازی خدا

عشق افتتاح شد

سال هاست

اسم بازی من و خدا زندگی ست

هیچ چیزمثل بازی قشنگ ماعجیب نیست

بازیی که ساده است و سخت

مثل بازی بهار با درخت...

با خدا طرف شدن کار مشکلیست

زندگی بازی خدا و یک عروسک گلی ست....

-این ۲۴ ساعت مثل دو سال برام گذشت...خدا به فریادم برسه...

-حالا میفهمم کی آرزوی خوشبختی کردن سخته!!!

-همشم تقصیر من نبود و نیست...شما هم کنار بیاین بد نیست...

-من همینجوریم راضیم...شکر

-الهی...