صبا به مقدم گل راح روح بخشد باز

                                      کجاست بلبل خوشگو که بر کشد آواز

چو غنچه سرّ دهانش کجا نهان ماند

                                      دل مرا که نسیم صباست محرم راز

شبی وصال تو از بخت خویش میخواهم

                                      که با تو شرح سر انجام خود کنم آغاز

تنم ز هجر تو چشم از جهان فرو میدوخت

                                       امید دولت وصل تو داد جانم باز

چه حلقه ها که زدم بر در دل از هر سو

                                       ببوی صبح وصال تو در شبان دراز

حکایت شب هجران به دشمنان مکنید

                                       که نیست سینه ارباب کینه محرم راز

                     غبار خاطر ما چشم خصم کور کند

                     تورخ به خاک نِه ای حافظ بسوزوبساز